Voor vrouwen die hun hele leven gedragen hebben,en beginnen voelen dat dat hen iets heeft gekost.
Alles klopt.
En toch niet.
Emotioneel onvolwassen ouders
Als kind leerde je al rekening houden met anderen. Bij jullie thuis was het weer vaak onvoorspelbaar en veranderlijk, of net heel voorspelbaar. Misschien ben jij vandaag een vrouw die veel verantwoordelijkheid draagt, altijd voor anderen blijft zorgen en de lat hoog legt.
Misschien herken je jezelf
Er zijn vrouwen die hun leven op orde hebben. Die hun verantwoordelijkheid nemen. Die zorgen, dragen, organiseren.
Die er staan: op hun werk, thuis, voor anderen. En die zelden stilvallen.
En toch is er op een bepaald moment iets dat schuurt.
Niet luid.
Niet dramatisch.
Maar hardnekkig.
Alsof er iets ontbreekt. Of verschoven is.
Zonder dat je meteen kan zeggen wat.
Je blijft functioneren.
Doet wat nodig is.
Misschien zelfs beter dan ooit.
Maar vanbinnen voelt het anders.
Alsof je jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt.
En tegelijk: je kan er niet goed de vinger op leggen. Dus ga je door.
Tot je merkt dat het blijft terugkomen. Er klachten ontstaan, groot of klein. Of gedrag dat anders is dan anders.
Je merkt dat het zich niet zomaar laat wegwerken. Alvast niet door nog harder je best te doen.
Misschien hoeft het ook niet meteen opgelost te worden.
Misschien is het iets anders waar verandering in moet komen.
Anne
Voor het eerst voelde ik dat ik niet hoefde uit te leggen en verantwoorden waarom ik zo moe was. Ik mag hier altijd mijn gedacht zeggen en je veroordeelt mij nooit. Dit is een van de enige plekken waar ik helemaal mag en kan zijn wie ik ben.
Pauline
Ik begreep eindelijk waarom ik mezelf steeds wegcijferde en waarom ik altijd compleet op was na contacten met hun. Maar vooral ook dat ik zelf het recht had om dingen anders te gaan doen.
Roos
Rebekka hielp mij woorden geven aan iets wat ik al jaren voelde. Opeens zag ik hoe alles aan elkaar vast hing. Wat een ongelooflijke bevrijding dat dat wat ik dacht dat altijd door mij kwam met totaal andere zaken te maken had.
Hoe verloopt begeleiding?
Kennismaken
Je hoeft niet vooraf precies te weten wat er aan de hand is. We onderzoeken samen wat jou vandaag bij mij brengt en wat blijft terugkomen.
Ruimte maken
In de gesprekken maken we ruimte voor wat vaak al lang geen plaats meer kreeg: jouw verhaal, jouw vragen en jouw verlangens.
Stap voor stap
Verandering ontstaat meestal niet door snelle oplossingen, maar door aandacht te geven aan wat zich blijft herhalen.
Wat jij van mij mag verwachten
✓ aandachtig luisteren
✓ betrokkenheid
✓ eerlijkheid
✓ respect voor jouw tempo
FAQ
Je hoeft je niet voor te bereiden.
Tijdens een eerste gesprek onderzoeken we samen wat jou vandaag bij mij brengt. Je hoeft niet precies te weten wat er aan de hand is of waar je wil uitkomen.
Dat hoeft niet.
Veel vrouwen die bij mij komen, weten vooral dat iets blijft terugkomen. Dat ze moe zijn, vastlopen of zichzelf kwijtgeraakt zijn.
We beginnen bij wat er vandaag is.
Nee.
Je hoeft niet eerst te bewijzen dat het "erg genoeg" is. Als het voor jou 'erg genoeg' is dat het je doorheen de dag bezighoudt of impact heeft, dan is het 'erg genoeg'.
Soms is het voldoende dat iets blijft terugkomen en aandacht vraagt.
Dat hoeft geen probleem te zijn.
Je hoeft niet zeker te weten dat je therapie nodig hebt om een eerste afspraak te maken.
Soms is het genoeg dat je merkt dat iets blijft terugkomen, dat je vastloopt of dat je niet meer verder geraakt zoals je altijd hebt gedaan.
Veel vrouwen die bij mij terechtkomen, hebben al veel nagedacht, gelezen of eerdere begeleiding gevolgd.
Toch merken ze dat ze telkens opnieuw in dezelfde patronen terechtkomen.
Inzicht alleen brengt niet altijd beweging. Soms vraagt verandering iets anders dan nog meer begrijpen.
Dat ontdekken we samen.
De eerste gesprekken zijn ook een kennismaking. Jij mag voelen of mijn manier van werken aansluit bij wat jij nodig hebt.
Veel mensen verwachten dat een therapeut oplossingen aanreikt. Maar net zoals een kinesist niet in jouw plaats de oefeningen kan doen, kan ik niet in jouw plaats het werk doen.
Mijn rol is in de eerste plaats een ruimte creëren waarin jij kunt spreken over wat je bezighoudt, wat zich blijft herhalen en waar je vastloopt.
Vaak ontstaat precies daar iets nieuws: meer helderheid, meer ruimte en meer beweging dan wanneer je alleen blijft zoeken naar oplossingen.
In principe werk ik met een vast ritme.
Dat ritme is niet willekeurig en helpt om het proces gaande te houden en ruimte te maken voor wat zich tussen de gesprekken aandient.
Sommige mutualiteiten voorzien een gedeeltelijke tussenkomst voor psychologische begeleiding. Welke terugbetaling mogelijk is, hangt af van je ziekenfonds en je persoonlijke situatie.
Je informeert hiervoor best rechtstreeks bij je mutualiteit en volgt dit ook zelf op.
Mijn tarieven vind je op de tarievenpagina. Maar misschien is de belangrijkste vraag niet wat een sessie kost, maar of jij tijd en ruimte durft en wilt maken voor wat aandacht vraagt en jou vandaag hindert.
Niet alles hoeft eerst duidelijk te zijn.
Je hoeft niet zeker te weten dat therapie nodig is. Je hoeft zelfs niet precies te kunnen uitleggen wat er scheelt.
Soms merk je gewoon dat iets blijft terugkomen. Dat je blijft piekeren. Dat je steeds opnieuw in dezelfde patronen terechtkomt. Dat je moe bent van altijd sterk te moeten zijn.
Dat is vaak al genoeg om een eerste gesprek te plannen.
Artikelen en inhoud
Uit mijn blog
Uit mijn blog
Help, mijn dochter heeft anorexia! - deel 1
Een psychoanalytische kijk op anorexia Het is wat je nooit wou: je dochter heeft anorexia. De kans is groot dat het onder je ogen gebeurde en je het pas door had toen het al quasi te laat. Eerst hoop en denk je dat ze gewoon wat wil lijnen, zich bewust wordt van haar lichaam zoals vele andere (al dan niet prille jongeren). Dan denk je: ‘zo is het wel genoeg, smaller hoeft ze niet te worden’. Vanaf dat punt hou je haar met je argusogen in de gaten. Stilaan groeit paniek, want beter wordt het...
Wanneer wachten geweld wordt: hoe stress bij mantelzorg en terminale ziekte mensen letterlijk ziek maakt
Een verhaal over mantelzorg, terminale ziekte, stress, recht en menselijkheid. Inhoudsopgave Elke ochtend een tas die niet van haar is Mantelzorg bij terminale ziekte: wanneer draagkracht opraakt Chronische stress en ziekte: wat gebeurt er in het lichaam? Waarom procedures geen antwoord hebben op eindigheid Empathisch onvermogen in zorgrelaties Wanneer rechten zonder context schadelijk worden Wat dit zegt over ons als samenleving Wat wél beschermt in de laatste levensfase Conclusie FAQ Elke...
